Theo is een jongen van 27 jaar uit Den Haag. Hij heeft een Turkse vader en een Nederlandse moeder. Hij wil graag zijn verhaal vertellen omdat hij taboe's wil doorbreken. "Ik denk dat ik met mijn eigen verhaal anderen kan inspireren om het heft in eigen handen te nemen en positief te blijven, wat er ook gebeurd, je hebt je eigen leven namelijk zelf in de hand."

Ik ben homo

Rond zijn twaalfde jaar wist Theo dat hij op jongens viel. "Ik zag de meiden wel, dat ze er leuk uitzagen of zo, maar als ik aan seks dacht, was dat toch echt met een jongen." Rond zijn vijftiende jaar  kreeg hij zijn eerste vriendje, een Surinaamse jongen. Op school werd dit door de meeste mensen wel geaccepteerd, Theo deed er zelf heel luchtig en vooral erg positief over, dus het werd al snel geaccepteerd. Thuis was dit wat lastiger, niet zozeer het feit dat Theo homoseksueel was, maar het vriendje dat hij toen had stond zijn moeder niet aan.

"Mijn moeder heeft een keer een brief gevonden die ik aan mijn beste vriendin had geschreven, waarin ik uitgebreid schreef over mijn liefde voor jongens. Ze vroeg mij of ik inderdaad homo was. Eerst ontkende ik het, maar uiteindelijk heb ik het toegegeven, ze wist het al veel langer zei ze. Ze vond het oké, maar was bang dat de omgeving en mijn familie het niet zouden accepteren, en daar had ze moeite mee. Niet voor zichzelf, maar voor mij. Ze wilde niet dat ik met vooroordelen en geweld te maken zou krijgen."

Turkse cultuur

Theo is van jongs af aan bevriend met meiden, bevond zich altijd tussen de vrouwen. Zo ook bij zijn tantes en nichtjes, die in Duitsland wonen. Zijn vader (die Turks en islamitisch is) woont wel in Nederland. Zijn ouders scheiden toen Theo 3 jaar was, maar hij bleef zijn vader en familie regelmatig bezoeken in Duitsland. "Ze zijn best traditioneel, de mannen en vrouwen eten gescheiden, ik zat dan altijd bij de vrouwen. Mijn neefjes van dezelfde leeftijd niet, die zaten bij de mannen. Vrouwen hadden wel door hoe het zat, als zij hun kinderen borstvoeding gaven mocht ik er gewoon bij blijven zitten, mijn neefjes werden weggestuurd."

"Ik droeg ook oorbellen en piercings en liet figuurtjes in mijn haar scheren, dit mocht allemaal niet, maar de vrouwen accepteerden mij gewoon. Als ik dan aan mijn vader vertelde dat ik mijn haar bij een Turkse kapper had laten scheren, dan was het al wat minder erg. Maar hij vond het niets dat ik zo anders was. Maar het kon mij weinig schelen, ik was heel erg koppig en deed waar ik zelf zin in had, ik vond dat hij moest nemen zoals ik ben."

Familie beschermen

"Op mijn 17^e was ik het ineens zat. Mijn vader woonde vlak bij mij in de buurt en ik wilde dat mijn vader mij accepteerde zoals ik was. Hij weet dat ik op jongens val en veroordeelt dit, hierdoor heb ik helaas geen contact meer met hem, hij heeft mij verteld dat ik niet meer welkom ben in zijn huis. Maar ik heb broertjes en een zus en een hele lieve stiefmoeder, met hen wilde ik contact blijven houden. Helaas is dit niet mogelijk. Ik wil mijn familie beschermen, als ik contact met ze zou hebben maak ik het voor hen heel erg moeilijk en dat wil ik niet. Al mis ik ze enorm! Mijn vader woont heel dicht bij mijn huis, als ik erlangs loop vind ik het wel eens raar dat ik hem niet meer spreek, maar ik wil mijn broertjes, zus en stiefmoeder beschermen."

Theo vertelt dat zijn vader een kennis heeft waarvan de zoon ook homo is. Dat vindt zijn vader prima, maar zijn eigen zoon; dat kan niet. Theo vind dit maar raar. "Het is net als travestieten die je ziet in tv series op de Turkse zenders, daar moet iedereen om lachen en dat kan allemaal, maar als het eenmaal binnen je eigen gezin is, dan kan het niet. Belachelijk!"

"Ik heb geen drang naar acceptatie van mijn vader. Dat heb ik wel gehad, maar ik weet te veel van hem en voor nu is het klaar. Ik zou het alleen willen voor het contact met mijn familie in Duitsland want die mis ik wel."

Depressie

"Ik heb 3,5 jaar een relatie gehad met een Antilliaanse jongen. Op het eind van deze relatie werd ik erg depressief, er kwamen dingen boven van vroeger, ik ben namelijk seksueel misbruikt vroeger door mannen. Dit bracht mij in verwarring. Ik vroeg mij af; ik ben homo, terwijl mannen heel erg slecht voor me waren en vrouwen lief dus hoe kan ik homo zijn? Ook heb ik gedacht dat ik liefde van een man miste door het gemis van mijn vader, en dat ik daardoor op mannen val."

"Ik gaf mezelf de schuld van het misbruik en ben in therapie gegaan om hiermee om te leren gaan. Hierdoor ben ik mezelf gaan waarderen en heb ik rust gevonden, ik weet nu dat ik op jongens val omdat daar mijn gevoel ligt en dat heeft niets te maken met wat er vroeger is gebeurd. Ik heb tijdens deze periode veel kracht gehaald uit mijzelf, mijn moeder en mijn vrienden. Ik ben niet gelovig dus vond vooral kracht in mijzelf. Na deze periode vielen een paar oude vrienden weg, er kwamen ook weer nieuwe mensen op mijn pad. Je ziet in zo'n donkere periode wie je echte vrienden zijn, wie er echt voor je is."

De gayscene

 "Vanaf mijn 17^e ging ik uit in de gayscene, vooral in Den Haag. Hoe meer ik uitging hoe meer ik ook aan mensen vertelde dat ik homo was. Ik zei gewoon ‘ik ben homo en als je er problemen mee hebt dan zoek je het maar uit'. De meeste mensen vonden dit wel prettig, ze wisten waar ze bij mij aan toe waren. Ik hoorde namelijk ook wel eens van jongens die het zelfs tegenover vrienden bleven ontkennen en uiteindelijk als schijnheilig werden gezien en werden uitgestoten door hun vriendengroep. Toch plaats je jezelf wel in een hokje als je vertelt dat je homo bent, maar ja dat zal volgens  mij altijd wel zo blijven. Wanneer komt de dag dat het in alle culturen volledig geaccepteerd wordt? Dat duurt nog wel even en ik ga daar niet op wachten. Ik leef nu en ik ben homo, so what!"

‘Ik ken veel andere jongeren die ook uit een andere cultuur komen en homo of lesbisch zijn. Zij vechten echt met zichzelf, hebben een dubbel leven, bijvoorbeeld een heterovriendengroep en een homovriendengroep. Ik ken zelfs twee jongens, allebei moslim, die al jaren een relatie hebben maar wel altijd zeggen ‘Later trouwen we allebei gewoon  met een vrouw'. Ik kan zoiets echt moeilijk begrijpen. Het lijkt wel alsof ze door hun opvoeding,en de cultuur en het geloof, het in hun hoofd hebben dat ze later een ‘normaal' leven gaan leiden, en de gevoelens die ze voor hetzelfde geslacht  hebben niet echt zijn. Het geloof wordt vaak op een bepaalde manier geïnterpreteerd waardoor ze al vroeg meekrijgen dat gevoelens voor mensen van hetzelfde geslacht niet goed is. Maar ik zeg altijd tegen mensen: denk je nu echt dat ik ervoor kies om homoseksueel te zijn, terwijl ik weet dat er mensen in bepaalde landen hiervoor de doodstraf krijgen en worden opgehangen?? Denk je echt dat ik vrijwillig kies voor de doodstraf??"

"Als ik dit zo vertel gaan mensen wel anders denken. Je kiest er niet voor, je hebt die gevoelens gewoon, en daar is niets mis mee. Toch merk ik dat er ook jongeren zijn die juist steeds meer open minded zijn. Zij beschermen hun broertje of zusje die gay is. En dat is mooi, als je mensen in je omgeving hebt die je kunnen steunen, onvoorwaardelijk."

Mijn eigen weg

"Ik wil wat van mijn leven maken, ik begin steeds meer mijn eigen weg te vinden. Ik werkte altijd in een kledingwinkel hier in de stad, ik zeg niet waar want dan maak ik reclame, hahaha! Maar er kwam iets anders op mijn pad, namelijk YourWorld in Rotterdam, in 2009 was Rotterdam Europese jongerenhoofdstad. Het jaar waarin jij samen met Your World het beste uit jezelf, anderen én de stad kon halen. Hier werkte ik mee in discussiegroepen met jongeren en hier werd opgemerkt dat ik iets met acteren of presenteren moest gaan doen. Ik heb daar zelf vaak aan gedacht maar was er een beetje onzeker over, maar toen ik het zoveel mensen hoorde zeggen, ging ik steeds meer in mijzelf geloven. Ik heb inmiddels een casting gedaan, onwijs gaaf was dat! Ik presenteer nu YourStories, een programma op digitennetv Rotterdam waar we vooral taboe's bespreekbaar willen maken. Ook heb ik geholpen bij het organiseren van het nieuwe openminded feest XXY, in Rotterdam. Allemaal onwijs leuke dingen om te doen! Ik denk dat jongeren die moeite hebben met hun homoseksualiteit, cultuur en religie de behoefte hebben om elkaar te ontmoeten, en een feest is dan een hele goede manier, zeker een feest dat zicht richt op allerlei muziekstijlen en daardoor dus ook hele diverse mensen aantrekt. Maar er zijn ook nog andere  manieren. Ik wil een rolmodel zijn voor andere jongeren, misschien herkennen zij zichzelf in mijn verhaal en helpt hen dat weer verder. Door bekend te worden via radio en tv kan ik taboes doorbreken voor jongeren. Dit kan door voorlichting te gaan geven op basisscholen en middelbare scholen. Maar ook door gesprekken te voeren met de mensen om de jongeren heen, ouders bijvoorbeeld. Ik zou heel graag een documentaire maken vanuit de cultuur zelf, in eigen taal gesproken over homoseksualiteit. Maar ik heb een nog grotere droom en dat is een centrum opzetten voor jongeren die misbruikt zijn. Ooit komt dat er! Ik wil echt een voorbeeld zijn, ik kom uit twee culturen ik werk hard en doe mijn ding. Er is iets groters voor mij, er is meer. Ik heb leren loslaten en sinds ik dat doe komt er van alles naar mij toe."

Positiviteit

"Wat er ook gebeurt, je moet doorgaan en positief blijven, daar geloof ik in! Door mijn vrije opvoeding (vooral door mijn Nederlandse moeder) heb ik een sterke eigen wil ontwikkeld, en ik ben van nature een heel positief mens!

Een van mijn beste vrienden is hetero, hij had altijd een hekel aan homo's, vraag me niet waarom. Maar toen ik het hem vertelde veranderde hij. Ik geloof dat hoe meer je in jezelf gelooft en hoe makkelijker je ermee omgaat, hoe makkelijker ook anderen er in worden. Je kunt tot op een bepaalde hoogte zelf wel bepalen hoe anderen op jou reageren."

"Behandel mensen zoals jezelf ook behandeld wilt worden!En stap uit je slachtofferrol. Er zijn zoveel mensen die zichzelf zo zielig vinden, zich slachtoffer voelen van alles wat er in hun leven gebeurt. Sommige dingen heb je niet in de hand, maar je hebt hersens gekregen en handen dus werk aan jezelf, en pak je problemen aan. Je maakt zelf de keus om je aan te passen aan de rest van de wereld, of je eigen leven te leven zoals je het zelf wilt met alle goede intenties die ieder mens in zich heeft."

Theo werkt inmiddels als vrijwilliger voor i2rotterdam. Wil je in contact komen met Theo, stuur dan een mail naar info@i2rotterdam.nl